Έτσι δε λέμε συνήθως? Προσπαθούμε να ωθήσουμε ή να παρατρύνουμε κάποιον να κάνει κάτι, λέγοντας του την παραπάνω φράση.
Να το αναλύσουμε λιγάκι?
Υπάρχουν στιγμές που βρισκόμαστε σε dead-end ή σε κρίσιμο σημείο για αποφάσεις και καλούμαστε να ενεργήσουμε σύμφωνα με το ΘΕΛΩ μας ή το ΜΠΟΡΩ μας. Καλά μέχρι εδώ? Να δώσουμε ένα παράδειγμα? Θέλω να είμαι με κάποια/κάποιον, κάνω σχέδια, βάζω στόχους, ονειρεύομαι και διαμορφώνω στο εγώ μου μια κατάσταση. Συχνά όμως αν προσπαθήσουμε να κάνουμε λίγο πίσω ή να απορρίψουμε εντελώς μια τέτοια κατάσταση τότε συχνά ακούμε ή λέμε ...δεν έχει δε θέλω, έχει δε μπορώ... ή το ...Δεν έχει δε μπορώ, έχει δε θέλω...
Ας κάνουμε τη παραδοχή του ΘΕΛΩ. Δηλαδή ναι θέλω να είμαι μαζί της/του, και επιπλέον ΜΠΟΡΩ. Έχω αναλογιστεί τι σημαίνει, μετράω τα + και -, θέλω και μπορώ να δώσω και να δωθώ. υπάρχει και το ανάλογο διαδραστικό επίπεδο, θέλει και μπορεί κ.ο.κ.
Όμως (σαν από μηχανής θεός) εμφανίζεται και ο παράγοντας ΠΡΕΠΕΙ. Του ζήτησε κανείς να κάνει εμφάνιση και πασαρέλα? Ποιος φτιάχνει τους κανόνες και μπερδεύει τα πράγματα και τις καταστάσεις? Γιατί αφού και ΘΕΛΩ και ΜΠΟΡΩ, μου βάζετε το ερωτηματικό ΠΡΕΠΕΙ?
Ναι ίσως δεν ΠΡΕΠΕΙ... όμως θέλουμε και οι δύο και μπορούμε. Γιατί να απαντήσουμε στο ΠΡΕΠΕΙ?
Διάολε, τι σκατά συναρτήσεις με τόσους πολλούς αγνώστους x μας βάζεις? (το παρακάτω είναι άσχετο με αυτό που γράφω, αλλά είναι κορυφαίο)
Πειράζει που έχω τσιμπήσει χοντρά, πειράζει που νοιώθω και περνάω ευχάριστα => τέλεια?
Πειράζει που με κάνει και νοιώθω υπέροχα?
Πειράζει που μου λείπει?
Τελικά απαντήστε μου, ΘΕΛΩ-ΜΠΟΡΩ vs ΠΡΕΠΕΙ.
Τι θα ακολουθούσατε?
.jpg)
