Ειλικρινά και μέσα από την καρδιά μου...

Δεν είχα άλλο τρόπο να βγάλω από μέσα μου την όλη πίκρα που μου έχεις αφήσει.

Αν είχες δείξει έστω και το παραμικρό σημάδι ανθρωπιάς κ΄ σεβασμού, θα ήταν όλα διαφορετικά.

Έχεις πει πολλές φορές μια φράση: ότι μας συμβαίνει για το καλό μας γίνεται.

Καλύτερα λοιπόν που έγιναν σε αυτήν τη χρονική περίοδο όσα έγιναν, παρά μετά από καιρό που ίσως να είχαμε προχωρήσει σε κάτι ποιο «σοβαρό». Αν είχα προχωρήσει με το να πουλήσω το σπίτι, να επισημοποιήσουμε αυτό που τυχόν είχαμε (…), να παντρευόμασταν, τι θα γινόταν μετά? Αν τυχόν μας προέκυπτε ένα παιδί?

Αν πάρω ως δεδομένο το δεύτερο σου motto ότι δηλαδή ο άνθρωπος δεν αλλάζει, τότε όσα έγιναν θα γινόντουσαν και μετά. Ποιος θα ήταν ο «ριγμένος» ? ποιος θα τράβαγε μεγαλύτερο ζόρι?

Μην απαντήσεις. Ξέρουμε και οι 2 μας τις απαντήσεις.

Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω. Ή καλύτερα, δεν θέλω κάτι άλλο να σου πω. Έχω μέσα μου πολλά που θα ήθελα να πω, γι αυτό και ξεκίνησα το blogging. Μου τη δίνει κάτι, γράφω. Θέλω να πω κάτι ωραίο, το γράφω…


Συγκρατώ τον εαυτό μου πολλές φορές να μη μπει στον πειρασμό να σε πάρει τηλέφωνο. Όχι για να στα χώσω, απλά να σου μιλήσω να σε ακούσω. Να νοιώσω ότι είσαι ή δεν είσαι καλά.

Μάταιο όμως δεν θα ήταν? Θα κέρδιζα κάτι? Θα αισθανόμουν καλύτερα?

Θα ήθελα να μας δω κάποια στιγμή, να μιλάμε ανοιχτά.

Θα κλείσω το email, ειλικρινά, με μια ευχή:

Να είσαι καλά και ευτυχισμένη. Έστω εκεί μακριά μου, σε μια άλλη αγκαλιά.

Απλά ευτυχισμένη να είσαι και να μάθεις να αγαπάς. Να μοιράζεσαι, να δίνεις, να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, αυτόν που μοιράζεσαι το κορμί σου αλλά και την ψυχή σου.


Ο κάποτε δικός σου,
Μ