Μωβ...

Είναι μέρες τώρα που κρατιέμαι πολύ να μη γράψω.
Να μην ανοιχτώ πάλι, να μην κλάψω.
Κανονικά είχες προχθές γενέθλια, θα έκλεινες τα 39. Δεν πρόλαβες όμως, μας πρόλαβε εκείνη η μορφή Ca με το τόσο μίσος και την τόση δύναμη.

Δεν πρόλαβες να δει την παράσταση του μικρού, ούτε και να μάθεις για τα δοκιμαστικά που έχει κάνει και το ότι ίσως να παίξει σε διαφήμιση. Δεν πρόλαβες να δεις τη μικρή να μεγαλώνει και να "σχηματίζεται" ένα κορίτσι. Δεν πρόλαβες να δεις ότι έχει την ίδια τρέλα με εσένα για το μωβ...
Τι χρώμα θα το πάρουμε? Στάνταρ απάντηση, Μ Ω Β.

Σου μοιάζει κιόλας και στα χρώματα του προσώπου της, στα μαλιά... Φοράει και μωβ...

Προχθές είχα βάλει ένα ποτάκι και χάζευα στο μπαλκόνι τα ξημερώματα, με κεριά αναμμένα όπως παλιά. Νόμισα κάποια στιγμή ότι άκουσα τα κλειδιά σου στην πόρτα, αλλά είχα κάνει ...λάθος.

Δεν γίνονται αυτά... Απλά σε σκεφτόμουν τόσο που έπλαθα στο μυαλό μου διάφορα, άκουγα ήχους, τραγούδια από το πουθενά.


Είναι το χρώμα που με τρελαίνει
Που με τρελαίνει
Φτιάχνει στεφάνι στο πρόσωπο μου
Με σημαδεύει

Πως το φοβάμαι τέτοιο χρώμα
Πως με μεθάει πως το μισώ πως το μισώ
Πως νοιώθω φόβο με τέτοιο χρώμα
Πως με μεθάει πως το μισώ πως το μισώ

Πόθοι κλεισμένοι φυλακισμένοι
φυλακισμένοι
Στο αίμα με πάθος μου φέρνουν δίψα
Μόνος καίγομαι

Πως νοιώθω φόβο με τέτοιο χρώμα
Πως με μεθάει πως το μισώ πως το μισώ

Το χρώμα σπάζει πάνω στη πέτρα
μέσα στην άμμο
Πάει στην μάνα στο πένθος πάει
Μ' όλα ταιριάζει

Πως το φοβάμαι τέτοιο χρώμα
Πως με μεθάει πως το μισώ πως το μισώ
Πως νοιώθω φόβο με τέτοιο χρώμα

Πως με μεθάει πως το μισώ πως τ αγαπώ
αυτό το μωβ