Ανεμόσπιτο...

Έχει τραγουδήσει πριν πολύ καιρό ο μεγάλος Δ. Μητροπάνος:

Γυναίκα σκάρτη, χιόνι του Μάρτη

όσο κι αν πίνω, σε θέλω και πονώ

γυναίκα ψεύτρα, σκληρή σαν πέτρα

τι κι αν μεθάω, σαν ρούχο σε φορώ.

Καρδιά, σκληρή καρδιά, κλωστή και βελονιά

τα μάτια μου θα ράψω να μη σε βλέπω πια...

Πριν λίγο είχα μια αναπάντητη στο κινητό μου, ήταν από το σταθερό του σπιτιού της. Σίγουρα κατά λάθος έγινε.

Αλλά το σκεφτόμουν για αρκετή ώρα, ήταν κατά λάθος ή θέλει κάτι? Πάλι για να με βρίσει και να με βγάλει τρελλό?

Να με πει για πολλοστή φορά ζηλιάρη, να μου πει ότι έτσι είναι οι σχέσεις στην εποχή μας και ότι έχω μάθει αλλιώς και θα πρέπει να προσαρμοστώ?

Θυμήθηκα ξαφνικά, Sofitel-Παρίσι-Ελληνικό Αρκαδίας-Αίγινα-Disneyland Παρίσι-Αίγινα με τις φίλες-Λέχαιο-Κεφαλοννιά-Λευκάδα-Μύκονος-Γρεβενά-Θεσσαλονίκη-Ζαγοροχώρια-Λευκάδα και με έπιασε το συνηθισμένο παράπονο: Γιατί?

Τι ήθελες τελικά, έχεις καταλάβει?

Στην ψεύτικη ζωή σου, σπόνσορα αναζητάς!!!

Τι σου έφταιξα και έπαιξες μαζί μου? Τι σκατά ήθελες, γιατι δεν με άφηνες τότε στην Κέρκυρα στην ησυχία μου? Τι την έκανες εκείνη την κουβέντα? Τι την ήθελες τη φοβερή φράση/ερώτηση "Ξέρεις γιατί τόσα πολλά ζευγάρια χωρίζουν? Απάντησες μόνη σου, γιατί δεν κάνουν υποχωρήσεις..."

Μια υποχώρηση πες μου που έκανες γιατί το ήθελες, γιατί το ένοιωσες...

Πάντα θέλεις οι άλλοι να κάνουν υποχωρήσεις και να βάζουν νερό στο κρασί τους.

Το motto σου? Αυτή είμαι δεν αλλάζω για τίποτα, αν σου αρέσω...

Άλλη φορά θα σας γράψω για τα χαρτάκια στο ψυγείο και για το χαρτάκι που έχει τώρα...