Έτσι μου είπες χθες... Με πήρες από το τηλέφωνο που ήξερες ότι θα το σήκωνα στα σίγουρα καθώς του έχω μεγάλη εκτίμηση.
Με πήρες να πεις ότι βρήκες επιτέλους μια καλύτερη δουλειά και να μου πεις τα καλά νέα καθώς εγώ είχα στείλει το βιογραφικό σου. Ήμουν ο πρώτος που σου είχε πει ότι έχω ένα καλό προαίσθημα για τη δουλειά αυτή...
Για μια ακόμη φορά βγαίνω αληθινός μαζί σου...
Να είσαι καλά, χάρηκα που σε άκουσα έτσι τόσο ενθουσιασμένη.
Μετά όμως με έριξε πολύ, νόμισα ότι σε είδα στη Μεσογείων σε θέση συνοδηγού... νόμιζα ότι χτυπούσε το κινητό μου... σε σκεφτόμουν συνέχεια.
Δεν πειράζει, ούτε σήμερα ήμουν καλύτερα. Πονάω, ίσως είναι νευρόπονος μόνο αλλά πονάω πολύ...
Σου εύχομαι να τα πας καλά.
Να βρεις χρόνο να σκεφτείς τι έγινε με μας και να βρεις το θάρρος να παραδεχτείς κάποια πράγματα. Όχι σε μένα, σε σένα να μιλήσεις και να παραδεχτείς ότι με "έσπασες" με πάτησες και γεννήθηκες ξανά από τις δικές μου στάχτες...
Καλό δρόμο...
3 comments:
Σε διαβάζω και πονάω μαζί σου Άνεμε.Γλυκό ποτό ο έρωτας μ' ένα κρυμμένο δηλητήριο...να ρέει στις φλέβες.Καλό βράδυ.
χμμμ...
κι εσένα πικραμένο σε βρίσκω...
δεν πρόλαβα να διαβάσω όλα τα ποστ σου, αλλά πήρα μια καλή πρώτη γεύση. φαντάζομαι ότι κι εσύ πρώτη φορά με διάβασες. θα καταλάβεις λοιπόν...
σ' ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. όποτε θες. εγώ πάντα θέλω καλή παρέα πάντως.
στείλε μου κανένα mail να τα πούμε, όποτε θέλεις.
ελπίζω να είσαι σε καλύτερη ψυχολογία. καληνύχτα.
Υ.Γ. τώρα το είδα μόλις... η ειρωνία της τύχης είναι τραγική... εσένα σε πλήγωσε μία ιχθύς κι εμένα ένας καρκίνος...
Post a Comment